İkitarlalıq, əkinçilikdə hər il torpağın yalnız yarısının əkinə hazırlanması və istifadə edilməsi, digər yarısının isə dincə qalması prinsipinə əsaslanan bir torpaq becərmə üsuludur. Bu üsul, torpağın məhsuldarlığının qorunması və artırılması məqsədilə tətbiq edilir. Tarixən əkinçiliyin inkişafının erkən mərhələlərində, gübrələrin məhdud olduğu dövrlərdə geniş yayılmışdır.
İkitarlalığın əsas mahiyyəti torpağın intensiv istismarının qarşısının alınmasıdır. Hər il əkin sahəsinin yarısının boş qalması torpağın təbii bərpasına, onun üzvi maddələrlə zənginləşməsinə və eroziyadan qorunmasına kömək edir. Boş qalan torpaqda bitkilərin öz-özünə bitib inkişaf etməsi torpaqdakı azot miqdarını artırır, torpağın strukturunu yaxşılaşdırır və alaq otlarının yayılmasının qarşısını alır.
İkitarlalıq sisteminin müsbət cəhətləri arasında torpağın məhsuldarlığının davamlılığının təmin edilməsi, suvarma ehtiyacının azalması, eroziyanın azalması, torpaqdakı üzvi maddələrin artması və alaq otlarının məhdudlaşdırılması göstərilə bilər. Lakin bu üsulun mənfi cəhətləri də vardır. Məsələn, əkin sahəsinin yarısının boş qalması ilə bağlı məhsuldarlığın azalması, əkin sahəsinin böyük olması halında əmək və maliyyə xərclərinin artması göstərilə bilər. Müasir dövrdə gübrə və pestisidlərin geniş istifadəsi ilə yanaşı, daha effektiv torpaq becərmə üsulları da mövcuddur.
Ümumiyyətlə, ikitarlalıq torpaq becərməsinin tarixən inkişaf etmiş və ətraf mühitin mühafizəsi baxımından əhəmiyyətli olan bir üsuludur. Bu üsulun müasir əkinçilikdə tətbiqi, torpaqların xüsusiyyətləri və iqlim şəraiti nəzərə alınmaqla həyata keçirilməlidir.