İxlaskeşlik (köhn. bax. ixlaskarlıq) sözü, köhnə Azərbaycan dilində daha çox işlənmiş "ixlaskarlıq" sözünün sinonimi olaraq, bir işi, bir məşğuliyyəti, bir məqsədi yalnız Allah rizası üçün, hər hansı bir şəxsi mənfəət gözləmədən, tam səmimiyyət və ürəkdən yerinə yetirməyi, ona canla-başla bağlı olmanı bildirir. Bu, sadəcə olaraq bir işə həvəslə yanaşmaqdan daha dərin və mənəvi bir anlayışdır.
İxlaskeşlik, daxili bir həvəs və sürəkliliyə əsaslanır. İnsan ixlaskeş olduğu işdə, çətinliklərlə qarşılaşsa belə, davamlılıq göstərir və heç bir əvəz gözləmədən əlindən gələni edir. Bu keyfiyyət, həm dini, həm də dünyəvi həyatda böyük əhəmiyyət kəsb edir. Məsələn, bir alim ixlasla elmi araşdırmalar aparır, bir müəllim ixlasla şagirdlərini tərbiyə edir, bir sənətkar isə ixlasla əsərlərini yaradır.
Tarixən, ixlaskeşlik dəyərli bir xüsusiyyət kimi qiymətləndirilmişdir. Çünki ixlaskeş insan, əməllərində riyakarlıqdan, mənfəətçilikdən uzaq durur və hər şeydən əvvəl vicdanının səsinə qulaq asır. Bu keyfiyyət, həm özünə, həm də ətrafındakılara müsbət təsir göstərir və cəmiyyətin inkişafına töhfə verir. Müasir dövrdə də ixlaskeşlik, hər hansı bir sahədə uğur qazanmaq üçün vacib olan xüsusiyyətlərdən biridir.
Ümumilikdə, "ixlaskeşlik" sözü, sadəcə bir işə bağlılığı deyil, həmin işə olan səmimi, ürəkdən sevgi və həsrətin ifadəsidir. Bu, bir həyat fəlsəfəsinin təməl daşıdır və insanın həyatına məna verən ən dəyərli keyfiyyətlərdəndir.