İftarlıq (is. din.) Orucun açılması mərasimində yeyilən yeməklərə deyilir. Sadəcə "oruc açmaq üçün yemək" kimi qısa bir tərifə sığmayan iftarlıq, Ramazan ayının müqəddəsliyini və xüsusiyyətini özündə əks etdirən bir anlayışdır. Bir gün boyu oruc tutmuş insan üçün iftarlıq sadəcə ac qarını doyurmaqdan kənara çıxır; ruhani təravət və yenidən canlanma mənası da daşıyır.
İftarlığın tərkibi coğrafiyaya, mədəniyyətə və fərdi seçimlərə görə dəyişsə də, ümumiyyətlə, orucu açmaq üçün faydalı və səhhətə uyğun qidalar seçilir. Xurma, su, ayran, şorba, pəhrizli yeməklər iftarlıqda ən çox rast gəlinən qidalar arasındadır. Bu qidaların seçilməsində orucun açılmasının yumşaq və tədricən olması prioritetdir, çünki uzun müddət aclıqdan sonra birdən çox yemək yemək həzm sisteminə ağır gələ bilər.
İftarlıq həm də sosial bir hadisədir. Ailə üzvləri və dostlarla birlikdə yeyilən iftar yeməyi, Ramazan ayının mədəni və dini atmosferini daha da gücləndirir. Birlikdə iftar edən insanlar arasında paylaşma, qonaqpərvərlik və bir-birinə dəstək duyğuları güclənir. Bu baxımdan, iftarlıq yalnız yeməkdən daha çox, məhəbbət, paylaşma və birlik ruhunun təzahürüdür.
Tarix boyu iftarlıq adətləri müxtəlif mədəniyyətlərdə özünəməxsus xüsusiyyətlər qazanmışdır. Hər bir regionun özünəməxsus iftarlıq reseptləri və ənənələri var. Bu ənənələr nəsildən-nəslə keçərək iftarlıq mərasimində öz əksini tapır. Beləliklə, iftarlıq sadəcə bir yemək deyil, həm də zəngin bir mədəni irsin təcəssümüdür.