İftadə (fars. əsilli) sözü klassik Azərbaycan ədəbiyyatında "düşkün, mübtəla" mənalarında işlənmişdir. Bu, sadəcə olaraq bir şeyə, bir kimə meylli olmaqdan daha dərin və duyğu dolu bir vəziyyəti ifadə edir. İftadə, insanın özünü tamamilə bir şeyə həsr etməsini, ona bağlılığının o qədər güclü olmasını ki, həyatının digər sahələrini ikinci plana atmasını əks etdirir. Bu, bir növ dərin, qaçılmaz bir bağlılıq, bir ehtiras və ya sevgi bağıdır.
Misal olaraq gətirilən şeir parçasında "iftadeyi-eşqəm" ifadəsi "eşqə düşkünəm", "eşqdən mübtəlam" kimi tərcümə edilə bilər, lakin bu tərcümələr tam mənasını verməkdən uzaqdır. "İftadeyi-eşqəm" ifadəsi, şairin eşqə o qədər bağlı olduğunu, həyatının eşq ətrafında fırlandığını, eşqdən başqa bir şey düşünmədiyini ifadə edir. Bu, sadə bir "sevgi" duyğusundan daha güclü, daha həlledici bir vəziyyətdir. Bu, bir növ şairin eşqin qulu, köləsi olduğunu ifadə edən metaforik bir ifadədir.
Beləliklə, "iftadə" sözü sadəcə bir sözlük mənasından daha çox, klassik ədəbiyyatda bir insanın müəyyən bir duyğu və ya vəziyyətə olan dərin, qaçılmaz bağlılığını və bu bağlılığın onun həyatını necə formalaşdırdığını göstərmək üçün istifadə edilən bir ifadədir. Onun mənası kontekstdən asılı olaraq "bağımlı", "sarılmış", "əsir düşmüş" kimi mənaları da qəbul edə bilər.