İcrət (ərəbcədən) – köhnə Azərbaycan dilində geniş istifadə olunan bir termin olub, görülən iş, göstərilən xidmət və ya sərf olunan əməyə qarşı verilən əvəz, haqq, pul və ya digər maddi dəyər deməkdir. Müasir dil istifadəsində "məvacib", "maaş", "əməkhaqqı" kimi sözlərlə sinonim sayılsa da, "icrət" sözünün özünəməxsus tarixi və mədəni konteksti vardır. Sadəcə pul məbləğini deyil, əməyin bəhrəsinin, zəhmətin mükafatının simvolunu da özündə ehtiva edir.
Bu söz, işin miqdarından, keyfiyyətindən və görülən işin növündən asılı olaraq dəyişən bir məbləği ifadə edirdi. Məsələn, bir kənd təsərrüfatı işçisinin icrəti, bir sənətkarın icrətindən fərqlənərdi. Hətta eyni iş üçün belə, fərdin bacarığı, təcrübəsi və ya işin görülmə sürəti də icrətin miqdarını təyin edən amillər sırasında yer alırdı. Bu baxımdan, "icrət" müasir dövrdəki standartlaşdırılmış əmək haqqı sistemindən fərqli olaraq, daha çox razılaşma və danışıqlar yolu ilə müəyyən olunan bir ödəniş formasını ifadə edirdi.
Misal olaraq verilən "Ağa Mərdan, uşaqların icrətini məlum elə!" cümləsi, bir tərəfdən, işin ödənişinin tələb olunduğunu göstərir, digər tərəfdən isə uşaqların da (ehtimal ki, ev işləri və ya digər xidmətlər göstərdikləri üçün) əməyinin qiymətləndirilməsini vurğulayır. Bu, "icrət" sözünün sosial və iqtisadi münasibətlərdə necə istifadə olunduğunu əyani şəkildə nümayiş etdirir.
Beləliklə, "icrət" sadəcə bir pul məbləği deyil, əməyə verilən dəyər, zəhmətin qarşılığının ifadəsi, həmçinin tarixi və sosial konteksti əks etdirən zəngin mənalı bir sözdür. Müasir Azərbaycan dilində az da olsa istifadə olunsa da, bu sözün tarixi və mədəni əhəmiyyəti qalmaqdadır.