İbriq, farsca mənşəli bir sözdür və əsasən su və digər mayeləri saxlamaq və töküb içmək üçün istifadə edilən, qulplu və əmzikli (bəzən də ağızlı) bir qabdır. Forma və ölçüləri müxtəlif ola bilər: kiçik, əl ölçüsündə olanlardan tutmuş, böyük, süfrəni bəzəyən naxışlı modellərə qədər.
Tarix boyu ibriqlər məişətdə geniş yayılmış, sadə və zərif formalardan tutmuş, incə işlənmiş, qiymətli metallardan və ya bəzəkli materiallardan hazırlanmış variantlarına qədər müxtəlif növləri mövcud olmuşdur. Onlar yalnız məişət əşyası kimi deyil, həm də bədii əsərlər kimi qiymətləndirilmiş, sənətkarlıq nümunələri olaraq muzeylərdə sərgilənmişdir. Məsələn, metal ibriqlər üzərində həkk olunmuş naxışlar, sənətkarın ustalığını və o dövrün bədii zövqünü əks etdirir.
Ədəbiyyatda ibriq simvolik məna da daşıyır. Xəyyamın misrasında olduğu kimi, ibriq həm sadəcə bir qab deyil, həm də şərab, sevinc və həyatın simvoludur. Qırılmış ibriq, həyatdakı itkiləri, kədərləri ifadə edə bilər. Beləliklə, ibriq sadə bir məişət əşyasından daha çox, mədəniyyət və tarixə aid bir əşya kimi təsvir oluna bilər.
Müxtəlif mədəniyyətlərdə ibriqlərin formaları və istifadə üsulları fərqlənsə də, əsas funksiyası – mayeləri saxlamaq və töküb içmək – dəyişməz olaraq qalır. Bu sadə əşyanın zəngin tarixi və mədəni əhəmiyyəti onun maraqlı bir mövzu olmasını təmin edir.