Xüsus [ər.] Bir şeyin yalnız müəyyən bir varlığa, hadisəyə və ya anlayışa aid olmasını, ona məxsus olmasını bildirən bir anlayışdır. Sadəcə "aid olma"dan daha çox, bu aidliyin seçkiliyini, fərdiliyini, başqa heç nəyə aid olmamasını vurğulayır. Məlumatın, xüsusiyyətin və ya əşyanın digərlərindən fərqləndirən özünəməxsus bir xüsusiyyəti, onun yalnız ona məxsus olan bir xarakteristikasını ifadə edir.
Xüsusun ilk mənası, bir şeyin başqa bir şeyə məxsusluğunu, ona xas olmasını göstərir. Məsələn, “kitabın xüsusiləri” deyəndə, o kitabın başqa heç bir kitaba bənzəməyən, yalnız ona məxsus olan xüsusiyyətlərindən, məsələn, yazıçısının üslubundan, mövzusundan və ya qapağının dizaynından bəhs edirik. Bu mənada xüsus, fərdilik, özəllik, unikallıq kimi anlayışlarla sıx bağlıdır.
İkinci mənada, “xüsusda”, “xüsusunda” şəkilçiləri ilə birlikdə istifadə olunur və “haqqında”, “barədə”, “da” mənalarını verir. Ancaq bu mənada “xüsus” sadəcə bir məqamı, bir tərəfi, bir detalı vurğulamaq üçün istifadə olunur. Məsələn, “Bu məsələnin xüsusunda danışaq” deyəndə, müəyyən bir tərəfə, aspektdən söhbət açmaq istədiyimizi bildiririk. Bu, ümumi mövzunun daha dərin və detallı müzakirəsinə yönəlməyi nəzərdə tutur.
Beləliklə, “xüsus” sözü həm bir şeyin özünəməxsusluğunu, fərdiliyini, həm də bir mövzunun müəyyən bir tərəfinə diqqəti yönəltməyi ifadə edir. Hər iki mənada da, diqqəti cəmləmək, əsas məqamı seçmək və daha dəqiqlik əldə etmək üçün istifadə olunur.