Hürgüc (ərəb. ھَرْجُج - harğuc) bəzi heyvanların, əsasən də dəvələrin, belindəki piy ehtiyatlarından əmələ gələn bir və ya iki ədəd şişkin çıxıntıdır. Bu çıxıntılar sadəcə estetik bir xüsusiyyət deyil, dəvənin səhra şəraitində yaşaması üçün olduqca vacib fizioloji funksiyanı yerinə yetirir.
Hürgüclərdə toplanan piy, uzun müddət qida qəbul etmədən yaşamalarına imkan yaradır. Dəvə uzun müddət aclıq çəkdikdə bədəni hürgüclərdəki piyi enerji mənbəyi olaraq istifadə edir. Bu, dəvənin səhrada uzun məsafələr qət etməsinə və su çatışmazlığını aradan qaldırmasına kömək edir. Yəni hürgüc, dəvənin səhra mühiti üçün zəruri olan canlı bir enerji anbarıdır.
Hürgüclərin ölçüsü və forması dəvənin yaşına, cinsiyyətinə və qidalanma vəziyyətinə görə dəyişir. Yaxşı qidalanmış dəvələrin hürgücləri daha böyük və dolğun olur. Qeyd etmək lazımdır ki, hürgüclər yalnız dəvələrdə deyil, dromedar dəvələrində bir, bakteriya dəvələrində isə iki ədəd olur.
Tarixən, hürgüclərin dərisi müxtəlif məqsədlər üçün istifadə olunmuşdur. Məsələn, karvan yollarında hürgüc dərilərindən hazırlanmış məmulatlar geniş yayılmışdır. Sözügedən mətn parçasında da qeyd olunduğu kimi, "O karvanlar ki, caydaq dəvələrin hürgücləri dərisi qapq..." deyimi, bu istifadəyə işarə edir. Bu, hürgüc dərisinin davamlılığı və möhkəmliyindən xəbər verir.