Hünərmənd sözü Azərbaycan dilində "sənətkar, ustalıq sahibinə" aid olan bir sifətdir. Ərəbcə "hünər" (məharət, bacarıq, sənət) və farsca "-mənd" (sahibi olan) sözlərindən əmələ gəlmişdir. Lüğətlərdə klassik mənası "hünərli" ilə eyniləşdirilsə də, hünərmənd daha çox müəyyən bir sənətdə özünü göstərmiş, təcrübəli və bacarıqlı şəxsi ifadə edir. Sadəcə hünərli olmaq, bir qədər potensiala işarə edərkən, hünərmənd olmaq konkret nailiyyətlərə və ustalığa işarədir.
Hünərməndlik yalnız konkret bir sənətin mükəmməl bilinməsi ilə deyil, həm də yaradıcı düşüncə, yenilikçi yanaşma və peşəyə olan sevgi ilə əlaqədardır. Bir hünərmənd sadəcə əmrə əməl edən bir işçi deyil, öz işinə ruh qoyan, əsərlərinə fərdi toxunuş əlavə edən, hətta öz sənətini təkmilləşdirməyə çalışan bir şəxsdir. Qədim Azərbaycan ədəbiyyatında, xüsusilə də dastanlarda, hünərməndlər müdriklik və məharətin simvolu olaraq təsvir olunurlar. Onlar bəzən əfsanəvi qəhrəmanlarla eyni səviyyədə qoyulurlar.
Misal olaraq, şeirdəki "Cümlə hünərməndlərik" ifadəsi, sadəcə olaraq hər kəsin müəyyən bacarıqlara sahib olduğunu bildirmir. Daha geniş mənada, bu ifadə hər kəsin öz sahəsində məharətli, peşəsinin ustası olduğunu vurğulayır. Beləliklə, hünərməndlik yalnız əmək sahəsinə aid deyil, həm də intellektual və mənəvi sahələri əhatə edə bilər. Hünərmənd olmaq, hər hansı bir işdə mükəmməlliyə doğru gedən bir prosesdir.
Müasir dövrdə də hünərmənd anlayışı öz aktuallığını qoruyub saxlayır. Əl işi məmulatlarının, xalçaçılığın, zərgərlik sənətinin və digər ənənəvi sənət növlərinin inkişafında hünərməndlərin rolu əvəzsizdir. Onlar milli mədəniyyətimizin qorunmasında və inkişafında mühüm rol oynayırlar. Hünərməndlik anlayışı, bu səbəbdən də, milli kimliyimizlə sıx bağlıdır.