Hərisləşmə, "hərisləşmək" felindən törəmiş isimdir və əsasən bir varlığın, şəxsin və ya cismin hərisliyinə, yəni həddindən artıq istək və ehtirasa, doymazlığa, tamahkarlığa düşməsinə, bu keyfiyyətlərin inkişaf etməsinə işarə edir. Sadəcə olaraq "həris olma halı" kimi tərif edə bilərik, lakin bu, mənanın bütün incəliklərini əhatə etmir.
Hərisləşmə, müxtəlif səviyyələrdə və kontekstlərdə özünü göstərə bilər. Maddi nemətlərə olan hərislikdən tutmuş, şöhrətə, hakimiyyətə, ya da məhəbbətə olan doymaz ehtirasa qədər geniş bir spektr əhatə edir. Bu proses tədricən baş verə bilər, insanın əvvəlcə kiçik istəklərlə başlayaraq getdikcə daha böyük və nəzarətsiz ehtiraslara qapılmasına səbəb olur. Hətta özünə qarşı da amansız ola bilən bu proses, bəzən fərdin öz mənfəətlərini başqalarının mənfəətlərindən üstün tutması ilə nəticələnərək sosial münasibətləri mənfi təsir edə bilər.
Psixoloji baxımdan, hərisləşmə bəzi hallarda dərin psixoloji problemlərin, məsələn, özünəinam çatışmazlığı, təhlükəsizlik hissinin olmaması və ya keçmiş travmaların nəticəsi ola bilər. İnsanlar bu cür daxili boşluğu doldurmaq üçün maddi və ya mənəvi nemətlərə həddən artıq bağlılıq yaradırlar. Bu hal, fərdin həyatının digər sahələrini də mənfi təsir edərək, xoşbəxtliyini pozabilir.
Ədəbiyyatda və incəsənətdə hərisləşmə tez-tez mənfi bir xarakter xüsusiyyəti kimi təsvir olunur, ancaq bəzi hallarda, həyatda müəyyən məqsədlərə çatmaq üçün güclü bir motivasiya qaynağı kimi də qələmə verilə bilər. Əsas odur ki, hərisləşmənin sərhədləri və nəticələri nəzərə alınmalıdır. Çünki doymazlıq, insanı öz məhv yoluna aparan təhlükəli bir yola salıb fəlakətə sürükləyə bilər.