Həmhəmə sözü Azərbaycan dilində pıçıldamaq, gizlincə danışmaq, xüsusilə də bir neçə insanın alçaq səslə, bir-birinə yaxın durub, gizlicə söhbət etməsi mənasında işlənir. Bu, adi pıçıldamaqdan bir qədər fərqli olub, məxfi və ya qadağan edilmiş bir mövzu ətrafında, qəsdən səssizcə aparılan bir söhbəti ifadə edir. Sözün yaradılışında "həm" və "həmə" komponentlərinin birləşməsi, bir çox insanın eyni vaxtda, eyni mövzuda gizlincə danışmasını və ya bir şeyə qarşı gizli razılığın olduğunu ifadə edir. Beləliklə, həmhəmə sadəcə səssiz danışma deyil, həm də gizlilik, sirrlilik, qeyri-rəsmi və ya qadağan edilmiş bir fəaliyyətin elementidir.
Şəhriyarın misalında olduğu kimi, həmhəmə tez-tez qorxu, narahatlıq və ya qeyri-müəyyənlik fonunda baş verir. Div və pərinin həmhəməsi xalq arasında qorxu və narahatlıq yaradır, bu da onların qanlarının donmasına səbəb olur. Bu misal, həmhəmənin yaratdığı gerilimli atmosferi və gizli söhbətin nəticələrini göz önünə sərgiləyir. Həmhəmənin konteksti, söhbətin məzmunu və iştirakçıların mövqeyi mənasını dəyişə bilsə də, əsasında gizlilik və sirrlilik həmişə mövcuddur.
Ümumilikdə, "həmhəmə" sözü sadəcə leksik bir vahid deyil, eyni zamanda ədəbiyyatda, xüsusilə də dramatik və ya gerilimli səhnələri təsvir etmək üçün özünəməxsus bir estetik yük daşıyır. O, oxucuya və ya dinləyiciyə gizlincə baş verən hadisələr haqqında bir ipucu verir və bədii təsvirin gerilimli və mənalı olmasına kömək edir. Sözün qədim Azərbaycan dilindən qaynaqlandığı və ədəbiyyatımızda uzun müddət istifadə olunduğu da nəzərə alınmalıdır.