Həllac sözü ərəb mənşəli olub, pambıq və ya yun emalı ilə məşğul olan ustanı ifadə edir. Sadəcə "pambıqatan" və ya "yunatan" kimi tərcüməsi isə onun əməyinin zənginliyini və çoxcəhətliyini tam əks etdirmir.
Həllac sadəcə ip əyirməklə kifayətlənmirdi. O, pambıq və yun təmizləməkdən, taramalı və ya əyirməyə hazır hala gətirməkdən tutmuş, onlardan müxtəlif növ parçaların toxunmasına qədər geniş bir prosesdə iştirak edirdi. Beləliklə, həllac həm sənətkar, həm də istehsalçı idi. Onun bacarığı ipəyin keyfiyyətinə, parçanın möhkəmliyinə və nəticədə məhsulun dəyərinə bilavasitə təsir göstərirdi.
Atalar sözündəki "Sən ac, mən ac, qonşu həllac" ifadəsi də həllac peşəsinin o dövr cəmiyyətindəki yerini göstərir. Bu deyim, həllacın kasıb və çətin həyat tərzi sürdüyünü, hətta ac qaldığını ifadə edir. Ancaq bu, onun sənətinin əhəmiyyətini azaltmır. Əksinə, bu deyim həllacın zəhmətinin, gərgin əməyinin və az qazancının bir göstəricisidir.
"Yunatan həllaclar burada dolanar, həftələrlə bir güzəranlı alaçıqda..." misalında isə həllac ustalarının köçəri həyat tərzinə işarə edilir. Onlar iş axtarışında müxtəlif yerlərə köç edir, sadə, müvəqqəti məskənlərdə yaşayırdılar. Bu da onların həyatının çətinliklərini və səyahət həyatına uyğunlaşma bacarığını əks etdirir.
Yekun olaraq, həllac yalnız bir pambıq və ya yun emalı ustası deyil, öz zəhməti ilə əhalinin geyim təminatına mühüm töhfə verən, çətin, lakin əhəmiyyətli bir peşənin nümayəndəsi idi.