Həcz (ərəbcədən) sözü, köhnə Azərbaycan dilində və müasir dilin müəyyən kontekstlərində iki əsas mənaya malikdir. Hər iki məna da "tutma" və "saxlama" fəaliyyətlərinə söykənir, lakin tətbiq sahələri və nəticələri fərqlənir.
Birinci mənası "tutub saxlama" və ya "tutma"dır. Bu mənada həcz, bir əşyanın, malın və ya şəxsin fiziki olaraq tutulub saxlanılması, hərəkət azadlığının məhdudlaşdırılması deməkdir. Məsələn, bir borcun ödənilməməsi halında borclunun əmlakının həcz edilməsi bu mənaya uyğun gəlir. Lakin bu halda, hələ müsadirə sözü gündəmə gəlmir; əsas məqsəd borcun ödənilməsini təmin etmək üçün əmlakın nəzarət altına alınmasıdır. Tarixi kontekstdə bu məna, məsələn, bir şəxsin düşmən əlinə keçməsinin qarşısını almaq üçün tutulması kimi hallarda da istifadə olunmuşdur.
İkinci mənası isə "müsadirə"dir. Bu, bir qədər daha sərt və qətiyyətli bir tətbiqdir. Həcz edilmiş əmlakın dövlət tərəfindən mülkiyyətinə keçməsi, əşyanın sahibi tərəfindən geri alınmasının qarşısının alınması deməkdir. Müsadirə, adətən, qanunsuz fəaliyyət nəticəsində əldə edilmiş əmlakın, və ya cinayətkarların cəzalandırılması məqsədilə onlara məxsus əmlakın dövlət tərəfindən ələ keçirilməsi deməkdir. Bu mənada, həcz sadəcə bir prosedurun adı deyil, həm də qəti bir qərarın nəticəsidir.
Beləliklə, "həcz" sözü, kontekstdən asılı olaraq, əşyanın sadəcə tutulub saxlanılması və ya dövlət tərəfindən mülkiyyətinə keçməsi kimi iki fərqli, lakin bir-biri ilə əlaqəli məna kəsb edir. Tarixi və hüquqi kontekstin dəqiq təyin edilməsi onun düzgün interpretasiyası üçün vacibdir.