Heyvansifət sözü, Azərbaycan dilində əsasən insanın təbii və ya qazanılmış səbəblərdən bəzi insan xüsusiyyətlərini itirməsi, vəhşiyə yaxınlaşması mənasını verir. Bu, sadəcə "vəhşi" olmaqdan daha geniş bir məfhumdur. Heyvansifət bir insanın mənəvi, əxlaqi, ya da intellektual cəhətdən geriləməsini, insanlıqdan uzaqlaşmasını ifadə edir.
Sözün tərkib hissələri olan "heyvan" və "sifət" bir-biri ilə birləşərək bu mənanı daha da aydınlaşdırır. "Heyvan" sözü bu kontekstdə insanın insanlıq keyfiyyətlərindən məhrum olduğunu, "sifət" isə bu keyfiyyətlərin, xüsusilə də insanlara xas olan xüsusiyyətlərin olmamasını göstərir.
Lüğətlərdə verilən "vəhşi, kobud, qanmaz, yontalanmamış" kimi sinonim sözlər heyvansifətin müxtəlif aspektlərini əks etdirir. "Vəhşi" sözü daha çox instinktlərinə tabe olan, təhsili və tərbiyəsi olmayan insanı ifadə edirsə, "kobud" sözü davranışların səliqəsizliyini və qabahlığını, "qanmaz" sözü isə vicdan və mərhəmət hisslərinin olmamasını ifadə edir. "Yontalanmamış" ifadəsi isə daha çox insanın zehni və mənəvi cəhətdən inkişaf etmədiyini, xam və təkmilləşməmiş olduğunu göstərir.
Beləliklə, "heyvansifət" sadəcə bir insanın vəhşi olmasını deyil, onun insanlığa xas olan əsas xüsusiyyətlərdən – mərhəmət, əxlaq, vicdan, zəka və s. – məhrum olmasını və heyvanlara xas olan instinktiv davranışlara meyilliliyini ifadə edən daha mürəkkəb bir anlayışdır. Bu söz, insanın nə qədər dərin bir tənəzzülə uğrayacağını göstərən güclü bir ifadədir.