Havadar (köhnə üslubda işlənən söz) – əslində iki kökdən, ərəb "həva" (hava) və farsca "-dar" (sahib, malik) şəkilçisindən əmələ gəlmiş bir söz olub, "hava sahibliyi" mənasını ifadə edir. Bu, sadəcə "yaxşı havası olan" kimi sadə bir tərifə sığmır.
Havadar, əsasən, daima təmiz və təravətli havası ilə seçilən yerlər üçün işlənirdi. Bu, sadəcə havanın keyfiyyətinə deyil, həm də onun müntəzəm olaraq təzələnməsinə, yəni havanın durğunluqdan uzaq olmasına işarə edir. Belə ərazilər, dağlıq və ya dəniz kənarı kimi, təbii ventilyasiyaya malik yerlər ola bilərdi. Havanın təmizliyi isə, sağlamlığa müsbət təsiri səbəbindən ön plana çıxır.
Havanın təmizliyi və təzələnməsi o zamanlar, xüsusilə şəhər ərazilərində yaşayanlar üçün çox əhəmiyyətli idi. Çirklənmiş, durğun hava xəstəliklərin yayılmasına səbəb olurdu. Ona görə də "havadar" sözü, həm müəyyən bir coğrafi ərazinin xüsusiyyətini, həm də onun sakinləri üçün sağlamlıq baxımından əhəmiyyətini vurğulayırdı. Sözün köhnə üslubda işlənməsi, müasir dövrdə havanın çirklənməsinin daha geniş yayılmış olması ilə də əlaqəli ola bilər.
Yekun olaraq, "havadar" sözü sadəcə "yaxşı havası olan"dan daha çox məna daşıyır. O, təmiz, təravətli və daim təzələnən havanın, sağlamlıq üçün əhəmiyyətini vurğulayan zəngin bir məna kəsb edir və tarixi kontekst daxilində daha yaxşı anlaşılır.