Halvaçılıq (köhn. istifadə): Halvaçılıq, sadəcə halva bişirib satmaqdan daha çox, bir sənət, bir ənənə və hətta bir həyat tərzi idi. Köhnə dövrlərdə halvaçı ustalar öz peşələrində böyük bacarıq və səriştə nümayiş etdirir, müxtəlif növ və dadlarda halva hazırlayır, bu sənətin incəliklərini nəsildən-nəslə ötürülürdülər. Halvaçılıq, sadəcə bir ticarət deyil, əməksevərliyin, dəqiqliyin və yaradıcılığın əks olunduğu bir sənətkarlıq idi.
Halvaçılar, öz hazırladıqları halvanın keyfiyyətinə və dadına xüsusi diqqət yetirirdilər. Onların işlədiyi məkanlar – halvaxanalar – özünəməxsus ətir və istiliklə dolu, həyatın sürətlə axdığı yerlər idi. Halvaçılıq, çox vaxt ailədən ailəyə keçən bir sənət idi və ustalar öz sirlərini yalnız yaxınlarına öyrədir, nəsillər boyu davam edən bir ənənəni qoruyurdular. Halvanın müxtəlif növlərinin hazırlanma üsulları, ədviyyatların seçilməsi və bişirmə texnikaları halvaçıların ustalıqlarının göstəricisi idi.
Əhalinin bir qismi üçün halvaçılıq, çörəkçilik, baqqallıq və bəzzazlıq kimi xırda ticarət növləri gündəlik həyatın ayrılmaz hissəsi idi. Bu peşələr, həm maddi təminat, həm də sosial həyatın təşkilində mühüm rol oynayırdı. Halvaçılar, öz məhsullarını bazarlarda və küçələrdə satır, əhalinin müxtəlif təbəqələri ilə ünsiyyət qururdular. Halva, sadəcə bir şirniyyat deyil, bayramların, tədbirlərin və hətta gündəlik həyatın tərkib hissəsi idi.
Beləliklə, halvaçılıq, sadə bir ticarət deyil, zəngin tarixə, özünəməxsus ənənələrə və ustalıq tələb edən bir sənət idi. Bu sənət, həm də əhalinin sosial və iqtisadi həyatında əhəmiyyətli rol oynayırdı.