Güzər (fars. گُذَر) sözü Azərbaycan dilində köhnə və klassik bir leksik vahiddir. Əsas mənası "yol", "keçid", "keçmə" kimi ifadə oluna bilsə də, sadəcə fiziki bir keçid məkanını deyil, həm də məcazi bir mənada "imkan", "fırsət", "yol-yöndəm" kimi daha geniş bir anlam spektrini əhatə edir. Yəni, bir nöqtədən digərinə keçmək üçün yalnız fiziki bir yol deyil, həm də bir məsələnin həllinə, bir məqsədə çatmağa aparan yol, üsul və ya imkan olaraq da başa düşülə bilər.
M.Püşkinin misrasında ("Nola səni sala bir güzarıma") "güzar" sözü bir insanın digərinə qovuşma ümidi, istəyi və ya ona çatma imkanı kimi məcazi mənada işlənir. Şair sevgilisi ilə birləşmək istəyini, ona çatmaq üçün yol tapmaq arzusunu ifadə edir. Bu misal "güzar" sözünün həm fiziki, həm də məcazi mənalarının zənginliyini və poetik istifadə imkanlarını göstərir.
Tarixi kontekstə nəzər saldıqda "güzar" sözünün, xüsusilə də klassik ədəbiyyatda, daha çox "yol", "keçid" mənasında işləndiyini görürük. Lakin, zaman keçdikcə sözün məna dairəsi genişlənərək müasir Azərbaycan dilində daha az istifadə olunsa da, ədəbi dildə və poetik əsərlərdə özünəməxsus bir poetik təsir gücü ilə yerini saxlayır. Beləliklə, "güzar" sözü sadəcə bir "yol"dan daha çox, bir məqsədə aparan yolun, imkanın, hətta taleyin simvolu kimi də dəyərləndirilə bilər.
Ümumiyyətlə, "güzar" sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasının bir nümunəsi olaraq, qədim fars dilindən gələn kökləri, dərin məna imkanları və poetik istifadə potensialı ilə diqqəti cəlb edir.