Güvəc, Azərbaycan mətbəxinin ayrılmaz hissəsi olan, gildən hazırlanmış, boğazı dar, qab şəklində bir qüvvətdir. Adətən, oval və ya yumru formalarda olur və əsasən qatıq, ət, tərəvəz və ya digər xörəklərin bişirilməsi üçün istifadə olunur.
Güvəcin əsas xüsusiyyəti, qalın gil divarları sayəsində istiliyi uzun müddət saxlamasıdır. Bu xüsusiyyət, içərisində bişirilən yeməklərin daha ləzzətli və xüsusi bir dad qazanmasına səbəb olur. Yeməyin yavaş-yavaş bişməsi, dadının daha yaxşı inkişaf etməsinə və bütün ətirlərin qorunmasına kömək edir. Güvəcdə bişirilən yeməklərin ətirli və sulu olması da məhz bu xüsusiyyətlə əlaqədardır.
Tarix boyu Azərbaycan kəndlərində geniş yayılmış güvəc, bu gün də öz əhəmiyyətini qoruyub saxlayır. Müasir mətbəxlərdə də istifadə olunan güvəc, həm ənənəvi reseptlərin hazırlanması üçün, həm də müxtəlif eksperimentlər üçün idealdır. Güvəcin istifadəsinin genişliyi, onun sadəliyindən və eyni zamanda xüsusi dad imkanlarından qaynaqlanır.
Sözün mənasında istifadə olunan "adımı güvəc qoy, amma ocaq üstə qoyma" ifadəsi, bir işin görünüşdə əhəmiyyətli, amma əslində heç bir dəyəri olmadığını, sadəcə görünüş üçün edildiyi mənasını verir. Yəni, "adı var, amma gerçək mənası yoxdur" kimi bir mənaya malikdir.