Günəşum sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünəməxsus yer tutur. Sadəcə "şumlanıb günəş altında qalmış əkilməyən yer" kimi qısa bir izahı, bu sözün əsl mahiyyətini tam əks etdirmir. Çünki günəşum, sadəcə əkilməmiş bir torpaq parçası deyil, yaz günəşinin isti şüaları altında qurumuş, qızarmış, bəzən isə ot-alaqdan təmizlənmiş, lakin əkin üçün hazırlanmamış, təbiətə buraxılmış bir torpaq sahəsidir.
Bu sözün mənasında müəyyən bir tərk edilmişlik, təbiətin öz axarına buraxılmışlığı, insan əlinin müvəqqəti olaraq çəkildiyi bir məkanın təsviri gizlənir. Günəşin yandırıcı təsiri altında qalan torpaq, özünün xüsusi rəngini, qoxusunu, hətta toxunma hissiyatını əldə edir. Bu hisslər sözün mənasına emosional bir çalar qatır.
Günəşum anlayışını daha da dərinləşdirərək, onun əkinçilik mədəniyyəti ilə bağlılığını vurğulamaq olar. Kənd təsərrüfatı ilə məşğul olan xalqlar üçün torpağın mənası, sadəcə bir məkan deyil, həyatın, rifahın simvoludur. Günəşum isə bu rifahın müvəqqəti dayanması, torpağın istirahət etməsi, yenidən bərpa olunması mərhələsini ifadə edir. Gələcək məhsuldarlıq üçün vacib olan bu istirahət dövrü, günəşumin mahiyyətini daha da önəmləndirir.
Beləliklə, günəşum sözü sadəcə coğrafi bir termin deyil, kənd həyatının, torpaqla bağlı münasibətlərin, təbiətlə harmoniyanın əks olunmuş bir hissəsidir. Onun mənası, sözün özü kimi, sadə, ancaq zəngin və rəngarəngdir.