Gözütoxluq, bir insanın maddi nemətlərə, var-dövlətə, əşyalara və ya başqa şeylərə qarşı hərislik, tamahkarlıq və ya həddindən artıq ehtiyac duymama halını ifadə edən bir xasiyyətdir. Acgözlüyün tam əksidir. Gözütox insan mal-mülkə, pul-puluğa və ya digər qiymətli şeylərə sahib olmaq üçün həddən artıq can atmaz, mövcud olanlarla kifayətlənir və varlığına şükür edir.
Gözütoxluq sadəcə mal-mülkə olan marağın azlığı deyil, daha geniş bir anlayışı əhatə edir. Bu, həm də həyatın maddi tərəfinə həddindən artıq bağlı olmamanın, ruhani dəyərləri maddi dəyərlərdən üstün tutmanın göstəricisidir. Gözütox insan özünün və başqalarının rifahını təmin etmək üçün yetərincə mal-mülkə sahib olmağın əhəmiyyətini başa düşür, lakin bu, onun həyatının mərkəzi məqsədi deyildir.
Bu xüsusiyyət müxtəlif mədəniyyətlərdə fərqli şəkildə qəbul olunur. Bəzi mədəniyyətlərdə göztoxluq tərifdən, digərlərində isə tənqid obyekti ola bilər. Məsələn, həddindən artıq göztoxluq, lazımi qayğı göstərilməməsi və imkanlardan istifadə edilməməsi kimi anlaşılara da yol açır. Buna görə də göztoxluq, hər şeydə olduğu kimi, müəyyən bir tarazlıq tələb edir.
Tarix boyu filosoflar və mütəfəkkirlər göztoxluğun əhəmiyyəti haqqında müxtəlif fikirlər söyləmişlər. Bəzi dini və fəlsəfi təlimlər göztoxluğu xoşbəxtliyin və daxili rahatlığın əldə edilməsində əsas amil kimi qəbul edirlər. Gözütoxluğun əsasında qənaət, təvazökarlıq və şükür hissləri dayanır. Bu, həm də müxtəlif sosial problemlərin həllində əhəmiyyətli rol oynaya bilər. Çünki göztox insan həmişə istədiklərinə sahib olmaq üçün başqalarına zərər verməz.