Gopçu sifəti, həddən artıq şişirtmə və mübaliğə ilə danışma vərdişinə malik olan şəxsi ifadə edir. Bu, sadəcə həqiqəti bəzəməkdən daha çox, hadisələri və öz əməllərini gerçəkdən xeyli böyüdərək təqdim etmək meylini əks etdirir. Gopçunun danışığında gerçəkliklə fantaziya qarışır, həqiqət isə tez-tez ikinci plana keçir.
Gopçuluq, özünü təqdim etmənin bir üsuludur. Bəzən bu, özünəinam çatışmazlığının, bəzən isə diqqət çəkmək istəyinin əlaməti ola bilər. Gopçu, öz nailiyyətlərini, var-dövlətini, bacarıqlarını və ya təcrübələrini əslindən daha böyük və əhəmiyyətli göstərməyə çalışır. Bu, həqiqətin qərəzləndirilmiş təsviridir və dinləyicidə yanlış təəssürat yarada bilər.
Maraqlı bir məqam odur ki, gopçuluq hər zaman qəsdən olmur. Bəzi insanlar həqiqətləri şişirtməyə o qədər alışırlar ki, artıq öz danışıqlarında mübaliğəni ayırd edə bilmirlər. Onların üçün bu, danışma üslubunun təbii bir hissəsinə çevrilir. Belə hallarda, gopçuluq psixoloji səbəblərlə əlaqələndirilə bilər.
Tarixən və ədəbiyyatda gopçuların obrazları müxtəlif şəkildə təsvir olunmuşdur. Bəzən onlar gülünc və məsxərəli, bəzən isə qorxulu və təhlükəli olaraq təqdim edilirlər. Çünki gopçunun şişirdilmiş hekayələri insanları aldada və ya onlara ziyan vura bilər. Ona görə də, gopçuluq həm ədəbi personajlarda, həm də real həyatda həmişə tənqidə məruz qalmış bir xüsusiyyət olaraq qalır.