Giryə (fars. كريه - kərihe) sözü Azərbaycan dilində əsasən "ağlama", "sızlama", "inildəmə" mənalarında işlənir. Lakin sadəcə göz yaşı axıtmaq hərəkətindən daha çox, daxili bir kədər, qəm və ya dərdin ifadəsi kimi başa düşülməlidir. Bu, sadəcə fiziki bir hərəkət deyil, həm də ruhi bir vəziyyətin əksidir.
Klassik ədəbiyyatımızda "girya" sözü daha çox intensiv, dərin və hətta dramatik bir ağlamanı ifadə etmək üçün işlədilir. "Gülməgində qanlı-qanlı giryələr" misalında olduğu kimi, bu, adi bir ağlama deyil, qanlı göz yaşları ilə müşayiət olunan, daxili sarsıntının nəticəsində ortaya çıxan şiddətli bir əzab ifadəsidir. Sözün fars mənşəli olması da onun köklərindəki bu dramatik və intensivliyi vurğulayır.
Müasir Azərbaycan dilində "girya" sözü nisbətən az işlənsə də, ədəbi dil və xüsusilə də şeir dilində öz təsirliliyini qoruyub saxlayır. Onun həddən artıq duyğusal yükü, sözün ifadə etdiyi intensiv ağlama və qəmin dərinliyini oxucuya daha güclü şəkildə çatdırır. Beləliklə, "girya" sadəcə bir leksik vahid deyil, həm də ədəbi ifadə vasitəsi kimi özünəməxsus yeri olan bir söz olaraq qalır.
Misalda verilən "Hər müsəlman könlümü məhzun elər" hissəsi isə "girya"nın hansı kontekstdə və necə dərin bir təsiri olduğunu daha aydın şəkildə göstərir. Bu, sadəcə bir şəxsin ağlaması deyil, ümumi bir kədər və ya qəmin ifadəsidir ki, bu da "girya" sözünün emosional gücünü daha da artırır.