Gətirici sözü Azərbaycan dilinin köhnə lüğət tərkibində yer almış və əsasən küçə ticarəti ilə məşğul olan şəxsləri ifadə edən bir termindir. Müasir dövrdə bu sözün istifadəsi azalsa da, tarixi kontekstdə öz əhəmiyyətini qoruyub saxlayır.
Lüğətlərdə "gətirici"nin ənənəvi mənası "malını dükanda deyil, gəzdirərək satan, ayaq üstə alver edən adam; küçə alverçisi" kimi izah olunur. Bu, səyyar satıcı, evdən-evə satıcı və ya mobil ticarətlə məşğul olan şəxsləri əhatə edən geniş bir anlayışdır. Onlar mallarını hərəkət halında, müxtəlif yerlərdə, adətən küçələrdə, bazarlarda və ya əhalinin sıx yaşadığı məhəllələrdə satırdılar.
Gətiricilər adətən, həcmli olmayan, tez satıla bilən və daşınması asan mallar – məsələn, pendir, yumurta, meyvə-tərəvəz, dənli bitkilər, ədviyyatlar və s. – ilə məşğul olurdular. Onların ticarət üsulu səs-küy, səs-küylü çağırışlar və mallarının keyfiyyətini vurğulayan reklamdan ibarət idi. Bu, bazar iqtisadiyyatının inkişafının ilkin mərhələlərində mal əldə etmənin əlverişli yollarından biri idi.
Verilən misalda "Bir gün gətiricidən bir baş pendirə ancaq bir manat 30" cümləsi gətiricilərin mallarını bazardakı qiymətlərlə müqayisədə daha ucuz qiymətə satmasının bir nümunəsini göstərir. Bu, onların daha çox müştəri cəlb etmək üçün istifadə etdikləri bir marketinq strategiyası ola bilərdi. Beləliklə, "gətirici" sözü sadəcə bir peşə adı deyil, həm də müəyyən bir dövrün iqtisadi və sosial həyatını əks etdirən tarixi bir termindir.