Gərdun (fars. گُردون) sözü Azərbaycan dilində əsasən iki mənada işlənir. Birinci və əsl mənası göy qübbəsi, səma, kainatın görünən səma örtüyü deməkdir. Bu mənada gərdun, yer üzərindən görünən, ulduzlarla, günəşlə və ayla bəzədilmiş geniş, sonsuz görünən səma məkanını təsvir edir. Qədim insanların kainatı anlamaq üçün yaratdıqları kosmoqonik təsəvvürlərdə gərdunun xüsusi bir yeri vardır. Onlar üçün gərdun sadəcə bir məkan deyil, həm də müqəddəs, ilahi bir varlıq, bəzən canlı bir varlıq kimi qəbul edilirdi.
İkinci mənası isə tale, bəxt, fələk, iqbal kimi məcazi bir ifadədir. Bu mənada gərdun, insan həyatının gedişatını, başına gələn hadisələri, yaxşı və ya pis taleyi təyin edən görünməz bir qüvvə, üstün bir qüvvə kimi nəzərdə tutulur. Sanki insan həyatı gərdunun əlindədir və o, insanın taleyini müəyyən edir. Misal olaraq gətirilən şeir parçası da bu məcazi mənanı əyani şəkildə nümayiş etdirir: "Nə yar edərdi cəfa, nə rəqib, nə gərdun; Zəmanədə bu cəfalar mənə qəzadəndir." Burada şair öz başına gələn bəlalardan gərdunu da məsuliyyətə cəlb edir, taleyin qəddarlığını ifadə edir.
Beləliklə, gərdun sözü həm konkret (göy qübbəsi), həm də məcazi (tale, bəxt) mənalarda işlənən zəngin bir leksik vahiddir. Onun kökü fars dilindədir və Azərbaycan ədəbiyyatında, xüsusilə də klassik əsərlərdə tez-tez rast gəlinir. Sözün həm konkret, həm də məcazi mənaları onu daha da maraqlı və çoxmənalı edir.