Gəhgir sözü Azərbaycan dilində tərs, inadkar və inadcıl mənalarını əks etdirir. Lakin bu sadə tərif, sözün ifadə etdiyi incəlikləri tam əhatə etmir. Gəhgirlik sadəcə inadçılıqdan daha çoxdur; o, bir növ özünəməxsus bir inadkarlıq, qarşı tərəfin istəyinə və ya məsləhətinə qarşı qətiyyətli və bəzən də əsassız müqavimət göstərməkdir. Bu, sözün əslində qarşı tərəfi qıcıqlandırmaq, əsəbiləşdirmək niyyəti ilə edilən bir inadkarlıq ola bilər.
Gəhgir insan, öz fikrində qətiyyətli olmasının xaricində, bəzən mübahisəni davam etdirmək üçün hətta əsassız arqumentlər irəli sürə bilər. Onların əsas məqsədi haqlı olmaları deyil, qarşı tərəfi öz fikrindən döndərməkdir. Bu baxımdan gəhgirlik, inadkarlıqdan daha çox bir növ davranış üslubunu, xarakter xüsusiyyətini əks etdirir. Hətta müəyyən dərəcədə qəsdən qarşı tərəfi əsəbləşdirmək və ya öz üstünlüyünü göstərmək üçün istifadə oluna bilər.
Gəhgirlik həm də müəyyən bir müqavimət və əzmlə müşayiət oluna bilər. Yəni gəhgir insan asanlıqla fikrindən dönməz, təzyiqə və ya əsaslandırılmış arqumentlərə belə qarşı çıxmağa davam edər. Bu xüsusiyyət bəzən qarşı tərəfi tükəndirən və əsəbləşdirən bir hal alır. Ona görə də "gəhgir" sözü sadəcə "inadkar" sözünün sinonimi deyil, daha çox emosional və davranışsal bir çalar əlavə edir.
Tarixən və ədəbiyyatda gəhgirlik bəzən müsbət qəhrəmanlar üçün də xarakterik bir xüsusiyyət kimi təsvir olunub. Məsələn, ədalət uğrunda mübarizədə öz fikrindən dönməyən, ədalətin bərqərar olması üçün hər şeyə hazırlıqlı olan bir şəxs üçün istifadə oluna bilər. Amma ümumilikdə gəhgirlik mənfi bir xarakter xüsusiyyəti olaraq qəbul edilir və ünsiyyətdə müəyyən problemlər yaradır.