Gəbəçilik – əsasən Azərbaycanın kənd və qəsəbə ərazilərində tarixən mövcud olmuş, gəbəçinin (xüsusi bacarığa və təcrübəyə malik bir sənətkarın) peşəsini və fəaliyyətini əhatə edən bir termindir. Sadəcə "gəbəçinin işi" kimi tərif edilməkdən daha geniş məna daşıyır. Gəbəçilik, əslində, müxtəlif materiallardan, xüsusilə də taxtadan, məişət əşyaları, alətlər və bəzək əşyaları hazırlamaq sənətinin özəl bir növüdür.
Gəbəçilər, yüksək ustalıq tələb edən oyma, yonma, dəzgah işləri və digər taxta emalı üsullarını mənimsəmiş sənətkarlardır. Onlar sadəcə əşyalar düzəltmirdilər, həm də həmin əşyalara bədii forma və funksionallıq qatır, bəzən də üzərinə naxışlar və ornamentlər tətbiq edirdilər. Bu səbəbdən gəbəçilik, sənətkarlıq və incəsənətin qovuşduğu bir nöqtə kimi də qəbul edilə bilər.
Gəbəçilikdə istifadə olunan alətlər və üsullar, nəsildən-nəsil ötürülən sirlərə əsaslanırdı. Bu sirlər, yalnız təcrübə ilə deyil, həm də yaradıcılıq və estetik zövqlə birləşərək, hər bir gəbəçinin əl işlərini özünəməxsus edirdi. Beləliklə, gəbəçilik, sadəcə bir peşə deyil, həm də tarixi-mədəni irsimizin ayrılmaz bir hissəsini təşkil edən, özünəməxsus estetikaya malik bir sənət növüdür.
Müasir dövrdə gəbəçilik sənəti təəssüf ki, tənəzzülə uğramış və bir çox hallarda unudulma təhlükəsi ilə üzləşmişdir. Lakin bu sənətin qorunub saxlanması və gələcək nəsillərə ötürülməsi üçün müxtəlif səylər göstərilir. Gəbəçilik sənətinin canlandırılması, mədəni irsimizin qorunması və inkişafı baxımından olduqca əhəmiyyətlidir.