Geysu (fars. گیسو) sözü Azərbaycan dilində klassik ədəbiyyatda geniş istifadə olunan bir termindir. Əsas mənası "saç" və ya "hörük" olsa da, sadəcə fiziki bir təsvirdən uzaq, daha çox poetik, metaforik və hətta romantik bir yük daşıyır.
Lüğətlərdəki qısa "saç, hörük" izahı, geysunun əsl gözəlliyini və ifadə gücünü tam əks etdirmir. Çünki geysu, adi saç deyil; o, sevgilinin, gözəlin, əziz bir varlığın cazibədar, axıcı, parıltılı, və bəzən də sirli saçlarını təsvir etmək üçün seçilən bir sözdür. M.Püşkinin misrasında ("Göz doymaz vəsməli kaman əbrudan: Can üzülməz səmən iyli geysudan") geysu, səmən iyi ilə ətirli, ox kimi əyriliyi ilə göz oxşayan, canı oxşayan, və qəlbə sülh bəxş edən bir simvoldur.
Geysunun istifadəsi həm də şairin sənətkarlığını, təsvir qabiliyyətini əks etdirir. O, sadəcə bir söz deyil, şairin təxəyyülünün, hislərinin məhsuludur. Geysu sözü vasitəsilə şair oxucuya yalnız bir fiziki təsviri deyil, eyni zamanda bir hiss, bir emosiya, bir ruh həyatı da ötürür. Bu söz vasitəsilə oxucu şairin yaratdığı obrazın mahiyyətinə dərindən var olur.
Beləliklə, geysu, sadəcə "saç" və "hörük" mənasından daha çox şey ifadə edən, zəngin mənalı və poetik bir söz olaraq qalır. O, klassik Azərbaycan ədəbiyyatının bədii dilinin əlçatmaz gözəlliklərindən biridir.