Fisincan Azərbaycan mətbəxinin ən ləziz və maraqlı xörəklərindən biridir. Sadə görünüşünün arxasında zəngin dad və ətirli bir tərkib gizlənir. Adından da göründüyü kimi, xırda küftələrə əsaslanan bu plov xuruşu, özünəməxsus dadı ilə seçilir.
Əsl fisincanın hazırlanması üçün xüsusi diqqət tələb olunur. Xırda, əl ilə hazırlanmış küftələr, qoz ləpələrinin incə doğranması və düzgün qovrulması, həmçinin abqora (və ya nar şirəsi) və yağsoğanın uyğun nisbətdə istifadəsi bu xörəyin dadını müəyyən edir. Abqoranın turşuluğu və qoz ləpələrinin ətirli dadı, yağsoğanın isə xüsusi ətri fisincana unikal bir ləzzət bəxş edir. Bəzi reseptlərdə əlavə olaraq ədviyyatlardan da istifadə olunur ki, bu da xörəyin dadını daha da zənginləşdirir.
Fisincan, adətən, bayram süfrələrinin bəzəyidir. Onun hazırlanması zamanı sərf olunan əmək və diqqət, yaranan nəticəyə tamamilə dəyər. Xırda küftələrin yumşaqlığı, qoz ləpələrinin xırtıldığı, abqoranın turşuluğu və yağsoğanın ətri bir-birinə qarışaraq ağızda əsl bir ləzzət təsiri yaradır. Bu, sadəcə bir yemək deyil, Azərbaycan mədəniyyətinin, tarixinin və zəngin qastronomiyasının təcəssümüdür.
Qeyd etmək lazımdır ki, fisincanın hazırlanması üsulları regiondan regiona fərqlənə bilər. Hər bir ailənin özünəməxsus reseptləri və sirləri var. Beləliklə, hər fisincan özünəməxsus bir dad və ətirə malikdir, bu da onun cazibəsini daha da artırır.