Fırtıqlı sifəti, əsasən "fırtıqla dolu" mənasında işlənir. Lakin bu sadə izah, sözün ifadə etdiyi duyğu və vəziyyətin tam mahiyyətini əks etdirmir. Fırtıqlı, sadəcə burnun axması deyil, daha çox həmin axıntının intensivliyi, səs-küyünün və narahatlığın ifadəsidir. Uşağın burnunun "fırtıqlı" olması, yalnız fiziki bir hal deyil, həm də onun emosional vəziyyətinin, məsələn, ağlamağın və ya xəstəliyin nəticəsi kimi bir əlamətdir. Sözün təsviri gücü, uşağın iç dünyasının fırtınalı vəziyyətini obrazlı şəkildə göstərir.
Fırtıqlı sözünün işlənməsində metaforik bir təsvir üsulu da özünü göstərir. "Fırtıq" sözü güclü və qüvvətli bir təbiət hadisəsini ifadə edir. Bu sözün "burun" kimi kiçik bir orqana tətbiq olunması, həmin orqandan axan mayenin miqdarının və sürətinin çoxluğunu və intensivliyini vurğulayır. Beləliklə, "fırtıqlı burun" ifadəsi adi bir ifadədən daha çox, duyğuları daha canlı və təsirli şəkildə çatdırır.
Mir Cəlalın misalında göstərilən "Uşaq fırtıqlı burnunu çəkib məyus nəzərlərini anasına dikdi…" cümləsi bunu əyani şəkildə təsdiq edir. Uşağın burnunun "fırtıqlı" olması yalnız fiziki bir hal deyil, həm də onun daxili dünyasının – kədəri, məyusluğu və ya ağlamasının bir əlamətidir. "Fırtıqlı" sözü bu daxili fırtınanı xarici bir əlamət vasitəsilə ifadə edərək, oxucuda daha güclü bir təsir yaradır.
Yekun olaraq deyə bilərik ki, "fırtıqlı" sözü sadəcə bir lüğəti ifadə deyil, həm də ədəbiyyatda təsvirlilik və ifadəlilik yaratmaq üçün istifadə edilən canlı və obrazlı bir dil vahididir. Bu söz, özünün emosional yüklənməsi ilə, oxucunun həmin anın atmosferini daha aydın təsəvvür etməsinə kömək edir.