Fırçıltı sözü, bir cismin yumşaq, qatı və yapışqan bir materiala – adətən palçıq, gil, ya da nəm torpağa – batması zamanı çıxardığı səsi ifadə edir. Bu səs, cismin materialın daxilinə girərkən, maddənin hissəciklərinin bir-birinə sürtünməsindən və ya sıxılmasından yaranır. Səsin xarakteri batan cismin ölçüsündən, sürətindən, materialın qatılaşma dərəcəsindən və nəmin miqdarından asılı olaraq dəyişə bilər.
Fırçıltı səsi, ümumiyyətlə, xırıltılı, sürtünməyə bənzər bir xüsusiyyət daşıyır. Bəzən hətta həlim bir çırpıntı kimi təsvir oluna bilər. Palçıqda ayaq basan bir insanın yaratdığı səs, ya da əlinin qatı gilə batması ilə meydana çıxan səs, fırçıltının tipik nümunələridir. Bu səsin həcm və tezliyi də dəyişkəndir; məsələn, ağır bir cismin batması daha güclü və aşağı tezlikli bir fırçıltı yaradacaq, yüngül bir cismin batması isə daha zəif və yüksək tezlikli bir səs verəcəkdir.
Fırçıltı yalnız palçıq və ya gil ilə məhdudlaşmır. Bu termin, başqa yapışqan və qatı maddələrlə təmasda olan cisimlərin yaratdığı bənzər səslər üçün də istifadə oluna bilər. Məsələn, qatı, yapışqan bir boya içərisinə fırça batırarkən çıxan səs də fırçıltı kimi təsvir edilə bilər. Beləliklə, fırçıltı səsinin mənasını anlamaq üçün, həm səsin xarakterinə, həm də səsin yaranma səbəbinə (yəni bir cismin qatı, yapışqan bir materiala batmasına) diqqət yetirmək lazımdır.