Fərmayiş (fars. əsilli söz) köhnə Azərbaycan dilində geniş istifadə olunan bir sözdür. Müasir dilin tələblərinə uyğun olaraq, "buyurma", "əmr etmə", "buyruq" və "əmr" mənalarını özündə birləşdirir. Ancaq bu sadə təriflər sözün zəngin məna çalarlarını tam əks etdirmir. Fərmayiş, sadə bir əmr deyil, daha çox yüksək bir şəxsin, bir rəhbərin, ya da nüfuzlu bir insanın verdiyi, icra olunması mütləq olan bir göstəriş, bir tələbdir.
Fərmayişin "qulluq" mənası da diqqət çəkir. Bu, fərmayişin təkcə bir əmr deyil, həm də müəyyən bir xidmət, hörmət və itaət göstərmək məcburiyyətini də özündə ehtiva etdiyini göstərir. Yəni, fərmayiş verilən şəxs, onu yerinə yetirən şəxsə qarşı müəyyən bir münasibət, bir sədaqət gözləyir.
Misal olaraq verilən cümlədə ("Başladılar ustanın fərmayişlərini birbəbir əmələ gətirməyə") fərmayiş, ustanın peşəkarlığı ilə bağlı bir sıra tapşırıqları, yəni icra edilməli olan işləri, səmərəli və keyfiyyətli şəkildə yerinə yetirilməsini ifadə edir. Bu, sadəcə bir əmr deyil, həm də ustanın bacarığına, təcrübəsinə və peşəkarlığına inamı göstərir.
Ümumiyyətlə, "fərmayiş" sözünün müasir dilə nisbətən daha rəsmi və əzəmətli bir havası var. Bu söz, köhnə dövrün iyerarxik quruluşunu, rəhbərlərin və tabeliyində olanların arasındakı münasibətləri yaxşı əks etdirir. Ona görə də, bu sözü müasir ədəbiyyatda daha çox tarixi və ya klassik üslublu mətnlərdə rast gəlmək olur.