Fəqiranə [ər. fəqir və fars. …anə] zərfi əsasən kasıb, yoxsul, ehtiyac içində olan birinin hərəkət və ya vəziyyətini ifadə edir. Lakin sadəcə maddi yoxsulluğu deyil, daha geniş mənada acizlik, çarəsizlik, ümidsizlik və məhrumiyyət hissini də əks etdirir.
Sözün "fəqir" hissəsi ərəb mənşəli olub, "kasıb", "yoxsul", "ehtiyac içində olan" mənalarını verir. "-anə" isə farsca bir şəkilçi olub, sifət və ya felə zərf mənası qatır, hərəkətin necə olduğunu göstərir. Beləliklə, "fəqiranə" sözü hərəkətin kasıbcasına, yazıqcasına, acizcəsinə, çarəsizcəsinə, məhrumiyyət içində icra olunduğunu bildirir.
Məsələn, "Fəqiranə baxışları ilə ətrafa nəzər saldı" cümləsində "fəqiranə" zərfi şəxsin yalnız maddi yoxsulluğunu deyil, həm də ruhi çətinliklərini, ümidsizliyini, çarəsizliyini vurğulayır. Sadəcə "yazıqcasına baxdı" deyilməklə ifadə oluna bilməyən daha dərin bir məna verir.
Fəqiranə sözü, ədəbi üslubda daha çox istifadə olunur və oxucunun şəxsiyyətin daxili dünyasına, hisslərinə daha dərindən nüfuz etməsinə imkan verir. Bu söz vasitəsilə müəllif oxucuya şəxsin acizliyini, məhrumiyyətini daha təsirli şəkildə çatdıra bilir.
Qısacası, "fəqiranə" sadəcə bir zərf deyil, əsərin ümumi məzmununa daha çox dərinlik və emosiyalılıq qatan incə bir ifadə vasitəsidir.