Fəxriyyə (ərəbcədən) orta əsrlər Şərq ədəbiyyatında, o cümlədən Azərbaycan ədəbiyyatında geniş yayılmış bir şeir növüdür. Məsnəvi, qəzəl və digər şeir formalarında yazılan fəxriyyələr, əsasən, şairin özünü və ya başqa bir şəxsi tərifləyən, onun fəzilətlərini, yüksək əxlaqi keyfiyyətlərini, bacarıq və qabiliyyətlərini və ya xidmətlərini vurgulan tərzdə təsvir edir.
Fəxriyyənin əsas məqsədi tərifləmək və həmd etmək olsa da, bu təriflər sadəcə bir tərif deyil, şairin özünü və ya təriflənən şəxsi ictimai həyatda, elmi-mədəniyyət dairələrində və ya ictimai fəaliyyətlərində qazandığı uğurların, əldə etdiyi nəticələrin poetik ifadəsidir. Şair, fəxriyyə vasitəsilə həm özünün, həm də təriflənən şəxsin sosial statusunu, nüfuzunu və əhəmiyyətini yüksəltməyə çalışır.
Fəxriyyələr, üslub və forma baxımından müxtəlif ola bilsə də, ümumi bir xüsusiyyətə malikdirlər: yüksək ədəbi dilin, zəngin obrazlılığın, metaforaların və mücərrəd düşüncələrin istifadəsinə əsaslanırlar. Şair, təriflənən şəxsin xüsusiyyətlərini poetik vasitələrlə vurğulayaraq, onları daha da gözəlləşdirir və əbədiləşdirir. Bu baxımdan, fəxriyyələr sadəcə tərifləmə deyil, həm də ədəbi-bədii bir yaradıcılıq növüdür.
Qeyd etmək lazımdır ki, fəxriyyələr zamanla öz əhəmiyyətini qismən itirmiş, lakin orta əsrlər ədəbiyyatının tarixini və poetik dilinin inkişafını öyrənmək üçün əhəmiyyətli mənbə kimi qalır. Onlar həm də dövrün ictimai-siyasi həyatına, əxlaqi dəyərlərinə və ədəbi zövqlərinə dair dəyərli məlumatlar verir.