Farağat sözü ərəb mənşəli olub, əsasən sakitlik, səssizlik, dincliyi ifadə edir. Lüğətlərdə sadəcə "sakit, səssiz, dinməz-söyləməz" kimi tərifə rast gəlinir, lakin bu, sözün tam mənasını əhatə etmir. Farağat, sadəcə səssiz qalmaqdan daha çox, daxili bir sakitliyi, düşüncəyə dalmanı, ətraf mühitdən uzaqlaşmanı ifadə edir. Sözün özündə bir təmkin, səbr və hətta müəyyən bir melankoli hiss olunur.
Farağatda olan şəxs aktiv deyil, passiv vəziyyətdədir, amma bu passivlik dərin bir düşüncənin, daxili bir dünyanın ifadəsidir. O, ətrafdakı səs-küydən, həyəcandan uzaq, öz daxili aləmindədir. Bu sakitlik, səssizliyi sadəcə susmaq kimi deyil, düşünmək, özünü təhlil etmək, ya da sadəcə olaraq varlığın rahatlığını hiss etmək kimi də başa düşmək olar.
Misal olaraq verilən cümlədə ("Birdən Məcid Səmədə sarı dönüb, divar uzunu farağat oturmuş adamlara işarə etdi") farağatda oturan insanlar sadəcə səssiz deyillər, onlar bir şey haqqında düşünür, ya da bir hadisəni seyr edirlər. Onların daxili dünyaları xarici aləmdən üstündür. Bu, fərqli bir ruh halını, fərqli bir mövqe tutmağı göstərir.
Beləliklə, farağat sözü sadəcə "sakit" və "səssiz" kimi təriflərlə məhdudlaşdırılmamalı, daha geniş mənada, daxili bir sükunəti, düşüncəyə dalmanı, özünə qapanmanı ifadə edən bir duyğu və vəziyyət kimi qəbul edilməlidir.