Əsassızlıq sözü, əsasən iki əsas mənada işlədilir. Birinci mənası, hər hansı bir quruluşun, sistemin və ya fikrin bünövrəsizliyi, təməlsizliyini ifadə edir. Bu, sanki bir bina düşünün; əgər təməli möhkəm deyilsə, bina da dayanıqsız və sarsıdıcı olur. Eləcə də, əsassız bir fikir, həqiqətdən uzaq, dayanıqsız və asanlıqla sarsıla bilən bir fikirdir. Bu mənada əsassızlıq, etibarsızlığın, qeyri-sabitliyin göstəricisidir.
İkinci və daha geniş mənası isə, bir iddianın, arqumentin və ya fikrin heç bir sübuta, dəlilə və ya gerçəkliyə istinad etməməsi, əsilsizliyi və həqiqətdən məhrumluğu deməkdir. Bu, sadəcə olaraq, bir şeyin doğru olduğunu iddia etmək, ancaq bunu sübut etməmək deməkdir. Bu mənada əsassızlıq, yalan, saxtakarlıq və ya sadəcə səhv düşüncənin ifadəsidir. Əsassız iddialar, məntiqi tutarlılıqdan məhrum olur, onlar həqiqətin əksini təsvir edə bilər və ya tamamilə uydurma ola bilər. Belə iddiaların əsassızlığını aşkar etmək üçün tənqidi düşüncə və faktlarla dəstəklənən sübutlar lazımdır. Tutarsızlıq, dəlillərin bir-birinə uyğun gəlməməsi, əsassızlığın başqa bir əlamətidir.
Qısacası, əsassızlıq, həm bir şeyin möhkəm təməlinin olmamasını, həm də gerçəkliyə istinad etməyən, sübutsuz və ya tutarsız iddiaları ifadə edən, geniş mənalı bir termindir. Həyatın müxtəlif sahələrində, elmdən siyasətə, gündəlik həyatdan akademik araşdırmalara qədər əsassızlığa rast gəlmək mümkündür. Ona görə də, hər hansı bir iddia ilə qarşılaşdıqda, onun əsassızlığını yoxlamaq və tənqidi düşüncə ilə yanaşmaq çox vacibdir.