Ərvah (ər. ərvah جمع، "ruh" sözünün cəm halı) – bir çox ruhlar, çoxluq halında ruhlar mənasını bildirir. Ərəb dilindən gələn bu söz, qədim Azərbaycan ədəbiyyatında geniş istifadə olunmuşdur və əsasən vəfat etmiş insanların ruhlarını, xüsusilə də yaxınlarının ruhlarını ifadə etmək üçün işlənmişdir. Yalnız ölü ruhlar deyil, ümumən ruh anlayışını da əhatə edə bilir, lakin kontekst adətən vəfat etmişlərin ruhlarına işarə edir.
Füzuli misalında olduğu kimi, “ərvah” sözü şairin əsərlərində dərin emosional təsir yaratmaq üçün istifadə olunur. "Məcnun ilə Leyliyi qılıb yad; Ərvahlarını eylədin şad" beytində Leyli və Məcnunun ruhlarının sevincinə işarə olunur. Bu, həm onların mənəvi birliyini, həm də ölümə baxmayaraq sevginin davam etməsini simvolizə edir.
Digər bir misalda ("Biçarə münəccimbaşının ərvahı uçub, başladı yarpaq kimi") isə “ərvah” sözü qəzəb, qorxu, ya da ümidsizlik kimi müxtəlif emosional halların ifadəsində istifadə edilə bilər. Burada münəccimbaşının ruhunun yarpaq kimi uçması, onun qəfil vəziyyətinə, ruh halının pozulmasına işarə edir. Sözün bu istifadəsi, ruhun fiziki cəhətdən mövcud olmamasından asılı olmayaraq, emosional vəziyyətin obrazlı şəkildə təsvirində güclü təsir yaradır.
Beləliklə, “ərvah” sadəcə “çoxluq halında ruhlar” mənasından daha geniş bir mənaya malikdir. O, həm də ədəbi əsərlərdə şairin duyğularını, fikirlərini və məqsədini ifadə etmək üçün istifadə olunan bir vasitədir, əsərlərə emosional dərinlik və poetik gözəllik qatır.