Ərbab sözü ərəb dilindən (رَبّ - rəbb) gəlmiş, "ağa", "cənab", "sahib" mənalarında işlənən köhnə bir sözdür. Əslində "rəbb"in cəm şəkli olan "ərbab" tək bir şəxsi deyil, bir qrup insanı, xüsusilə də nüfuzlu, varlı və ya hökmran bir qrupu ifadə edir. Bu baxımdan sadəcə "ağa" və ya "sahib" kimi tərcümələri tam mənasını əks etdirmir.
Köhnə Azərbaycan ədəbiyyatında, xüsusən də XIX əsrə aid əsərlərdə "ərbab" sözü tez-tez yüksək sinifdən olan şəxslər, əyanlar, zadəganlar və ya bir qəbilənin başçıları üçün işlənilib. Onların var-dövlətinə, nüfuzuna və ictimai mövqeyinə işarə edirdi. Məsələn, "ərbabın əmri" deyərkən, sadəcə bir "ağanın əmri" deyil, qüdrətli və hökmran bir qrupun iradəsindən bəhs olunurdu.
Müasir Azərbaycan dilində "ərbab" sözü nadir hallarda işlənir və əsasən tarixi və ya klassik ədəbiyyat kontekstində rast gəlinir. Lakin onun köhnə mənasını bilmək, Azərbaycan mədəniyyəti və tarixinin daha dərin anlaşıla bilməsi üçün vacibdir. Çünki bu söz sadəcə bir ünvan deyil, o dövrün sosial iyerarxiyası və qüvvə balansını da ifadə edir.
Misal olaraq verilən "[Əliqulu:] Ancaq ərbabın bir balaca nəqahəti var" cümləsində "ərbab" sözü, Əliqulu'nun danışdığı şəxsin yüksək mövqeyə, nüfuz və ya var-dövlətə malik olmasını vurğulayır. Sadəcə "cənab" deməklə əvəz etmək, cümlənin ifadə etdiyi mənanı tam olaraq çatdırmazdı.