Əliboşluq sözü Azərbaycan dilində yoxsulluq və işsizlik kimi iki əsas mənada işlənir. Birinci mənası maddi ehtiyacı, yoxsulluğu, heç bir şeyə sahib olmamanı ifadə edir. Bu, sadəcə pulsuzluq deyil, həm də yaşamaq üçün lazım olan əsas ehtiyacların çatışmazlığı deməkdir. Əliboş insanın özünə və ailəsinə lazım olan ərzaq, geyim, sığınacaq kimi əsas tələbatlarını qarşılamaqda çətinlik çəkdiyini bildirir. Bu mənada əliboşluq, fəqirlik və çarəsizlik hissi ilə sıx bağlıdır.
İkinci mənası isə işsizliyi, bekarlığı ifadə edir. Əliboş insan işsiz qalmış, gəlir mənbəyindən məhrum olmuş və hər hansı bir məşğuliyyəti olmayan şəxsdir. Bu, yalnız maddi tərəfi ilə deyil, həm də psixoloji tərəfi ilə də əhəmiyyətlidir; çünki işsizlik insanı həm maddi cəhətdən, həm də mənəvi cəhətdən tənəzzülə uğradır, özünə inamı azaldır və sosial həyatdan kənara itələyə bilər. Bu mənada əliboşluq, boş vaxtın çoxluğu ilə yanaşı, həm də məqsədsizliyi, həyatda öz yerini tapa bilməməyi də bildirə bilər.
Lüğətlərdə daha az rast gəlinən, lakin əliboşluğun bir təfsiri də "veyillik, avaralıq"dır. Bu mənada əliboşluq, həyatda özünü itirmiş, məqsədsiz, qayğısız və hərəkətsiz bir həyat tərzi təsvir edir. Bu, passivlik, tənbəllik, və ya hətta amansızlıq kimi mənfi xüsusiyyətlərlə əlaqələndirilə bilər. Bu məna, əliboşluğun sadəcə maddi və ya işsizlik məsələsindən daha geniş bir kontekstdə nəzərdən keçirilməsini tələb edir.
Ümumiləşdirərək deyə bilərik ki, əliboşluq sözü, müxtəlif kontekstlərdə, maddi yoxsulluğu, işsizliyi və həyatda məqsədsizliyi ifadə etmək üçün işlədilən çoxşaxəli bir termindir. Onun mənası vəziyyətə və kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər.