Eyibləmə, "eyibləmək" fellindən törəmiş bir isimdir. Sadəcə "eyibləmək" fiilinin isim halına gəlməsi ilə məhdudlaşmayan, daha geniş bir məna spektrinə malikdir. Əsasən, birinin qüsurlarını, nöqsanlarını, ədəbsiz hərəkətlərini və ya mənfi xüsusiyyətlərini açıq şəkildə ifşa etmək, tənqid etmək, qınamaq kimi başa düşülür. Bu, sadəcə bir faktın bildirilməsindən çox, həmin qüsurun pislənməsi və bəzən də rədd edilməsi mənasını da özündə ehtiva edir.
Eyibləmə, tənqid və qınaqdan fərqli olaraq, daha çox subyektiv bir yanaşma ilə səciyyələnir. Tənqid obyektiv, fakt əsaslı ola bilsə də, eyibləmədə şəxsi rəy, duyğu və qiymətləndirmə daha önəmli rol oynayır. Bir insanın hərəkəti tənqid edilə bilər, amma eyiblənməsi onun şərəf və ləyaqətinə toxunan bir hərəkət kimi qəbul edilməsindən irəli gəlir.
Eyibləmə həm də ictimai qınaq və ya rədd edilmə ilə nəticələnə bilər. Bir insanın ictimai dairədə eyiblənməsi, onun reputasiyasına, sosial mövqeyinə və hətta gələcək imkanlarına ciddi təsir göstərə bilər. Ona görə də, eyibləmə hər zaman ciddi və ehtiyatla yanaşılmalı, yalnız ədalətli və əsaslı səbəblərə əsaslanmalıdır.
Tarix boyu eyibləmə, ictimai nəzarət və davranış normalarının qorunması mexanizmlərindən biri kimi fəaliyyət göstərib. Ancaq müasir dövrdə, ifadə azadlığının genişlənməsi ilə yanaşı, eyibləmənin həddini aşması və şərəf və ləyaqət hüququnun pozulmasına gətirib çıxarması ciddi problemlər yaradır. Buna görə də, eyibləmənin tətbiqində həm qanunvericilik, həm də etik normalar nəzərə alınmalıdır.