Eyib sözü Azərbaycan dilində geniş məna kəsb edən bir termindir. Ərəb mənşəli olan bu söz əsasən utanılacaq, qınağa səbəb olan hərəkət və ya vəziyyəti, habelə fiziki və ya mənəvi nöqsanı, qüsuru, kəsiri ifadə edir.
Lüğətlərdə sadəcə "utanılacaq hal və ya hərəkət; nöqsan, kəsir, qüsur" kimi tərifi olsa da, eyibin mənası kontekstdən asılı olaraq daha incəliklərlə zənginləşə bilər. Məsələn, "eyib" sözü sadəcə kiçik bir səhv demək deyil, həm də əxlaqi prinsiplərə zidd olan, ictimai normaları pozan hərəkətləri ifadə edə bilər. Bu, ədəbiyyatda tez-tez rast gəlinən bir üslubdur. Misal olaraq, verilən nümunədəki "özgə eyiblər" ifadəsi sadəcə fiziki qüsurları yox, daha geniş mənada Yusif Şahın şəxsiyyəti ilə bağlı mənfi keyfiyyətləri, qüsurları ifadə edir.
Eyib həm də, gizlədilməyə çalışılan, utancaqlıq və ya xəcalət hissi doğuran bir şey ola bilər. Bu baxımdan, "eyib" sözü "qüsurlar" sözündən daha çox emosional yük daşıyır və sosial qəbulun vacibliyini vurğulayır. Yəni, bir şeyin "eyib" olması yalnız onun fiziki və ya mənəvi bir qüsur olması ilə deyil, həm də ictimai norma və dəyərlərə zidd olması ilə də bağlıdır.
Ümumiləşdirərək demək olar ki, "eyib" sözü çoxşaxəli məna kəsb edən bir termindir və onun tam mənasını anlamaq üçün kontekstin diqqətlə nəzərə alınması vacibdir. Bu söz, sadəcə bir qüsurdan çox, şəxsiyyətin, hərəkətin və vəziyyətin ictimai qəbuluna və etik normalara uyğunluğuna dair bir qiymətləndirməni əks etdirir.