Evaltı sözü, köhnə Azərbaycan evlərindəki anbar və ya zirzəmini ifadə edən bir termindir. Bu söz, evin əsas yaşayış sahəsinin altında, yeraltı və ya yarı yeraltı səviyyədə yerləşən, ümumiyyətlə qida məhsullarının, əşyaların və ya heyvanların saxlanması üçün nəzərdə tutulmuş bir məkanı təsvir edir.
Müasir binalarda rast gəlinməyən evaltı, ənənəvi Azərbaycan memarlığının xarakterik elementlərindən biri olub, iqlim şəraitinə uyğunlaşma və təsərrüfat ehtiyaclarını ödəmək məqsədilə inşa edilirdi. Yayın istisindən qorunmaq üçün sərin, nəmli mühit təmin edən evaltı, qış aylarında isə əşyaların donma riskinin azaldılması üçün ideal bir saxlama yeri idi. Bu səbəbdən, evaltı sadəcə bir anbar deyil, həm də qida məhsullarının təbii şəkildə konservasiya olunması üçün təbii bir soyuducu kimi fəaliyyət göstərirdi.
Evaltının ölçüləri və quruluşu evin ölçüsündən və ailənin ehtiyaclarından asılı olaraq dəyişirdi. Bəzi evlərdə kiçik bir anbar halında olarkən, bəzilərində isə geniş, hətta bir neçə bölmədən ibarət olurdu. Daş, kərpic və ya torpaqdan inşa olunan evaltılar, adətən, evin əsas divarları ilə birləşir və giriş hissəsi evin içərisindən olurdu. Həmçinin, bəzi hallarda, evaltıya xaricdən də ayrıca bir giriş qapısı olurdu.
Beləliklə, evaltı sadəcə bir söz deyil, Azərbaycanın zəngin mədəni və memarlıq irsinin bir parçasıdır. O, keçmişin həyat tərzinə, insanların təbiətlə harmoniyasında yaşamalarına işarə edir və tarixin səhifələrini özündə əks etdirir. Bu gün isə evaltı sözü, nostalji hisslərə səbəb olan, köhnə günlərin xatirəsini canlandıran bir termin olaraq yaşamaqdadır.