Eşqnamə (ər. eşq + fars. namə) – aşiqanə məktub, sevgi və ehtiras dolu məktub deməkdir. Bu termin sadəcə olaraq "sevgi məktubu" mənasından daha çox şey ifadə edir. Eşqnamə, iki sevgilinin bir-birlərinə olan dərin, səmimi hisslərini, arzularını, həsrətini və ümidlərini ifadə etdiyi, hətta bəzən gizli görüşlərin təfərrüatlarını ehtiva edə bilən, xüsusi bir ədəbi formadır.
Eşqnamələrin yazılma üslubu və tərkibi dövrə və mədəniyyətə görə dəyişsə də, ümumi məqsəd həmişə eyni olub: sevginin ifadə edilməsi. Bəzi eşqnamələr poetik və incə bir üslubla, şeir parçaları, məcazlar və metaforlarla zəngin yazılmışdır. Bəziləri isə daha sadə və səmimi bir dildə, sevgilinin düşüncələrini və hisslərini açıq şəkildə ifadə edir. Eşqnamələrdə həm də sevgililərin bir-birlərinə olan vəfası, ayrılığın əzabı, gələcək ümidləri kimi mövzular əks olunur.
Tarix boyu minlərlə eşqnamə yazılmış və oxunmuşdur. Bu məktublar yalnız sevgi tarixinin deyil, həm də yazılı ədəbiyyat tarixinin də vacib bir hissəsidir. Eşqnamələr vasitəsilə keçmiş sevgi hekayələrinə baxa bilər, o dövrün adət-ənənələri, dil və ədəbi üslubu haqqında məlumat əldə edə bilərik. Beləliklə, eşqnamə sadəcə bir məktub deyil, həm də tarixin, mədəniyyətin və insan hisslərinin əyani təcəssümüdür.
Mətnin son cümləsində qeyd olunan "aylardan bəri əzbərləmişdilər" ifadəsi, eşqnamənin yazılmasından öncə sevgilinin hisslərini dərin düşünməsini və ifadə etmək üçün hazırlanması prosesini vurğulayır. Bu, eşqnamənin yazılmasının sadə bir hərəkət olmadığını, əksinə dərin düşüncə və duyğuların nəticəsi olduğunu göstərir.