Epistolyar (latınca epistolarius sözündən) sifəti, əsasən ədəbiyyatda istifadə olunan bir termindir və əsərin məktub şəklində yazıldığını göstərir. Bu, sadəcə məktub yazmaq hərəkətini deyil, əsərin tam quruluşunun, süjetinin, personajlarının inkişafının məktublar vasitəsilə təqdim olunmasını ifadə edir.
Epistolyar əsərlər, oxucunun əsərin hadisələrinə, personajlarının düşüncələrinə və duyğularına daha yaxın olmasını, onlarla daha intim bir əlaqə qurmasını təmin edir. Məktubların qeyri-rəsmi, şəxsi xarakteri sayəsində, əsərdəki dialoqlar daha canlı və təbii olur, personajların daxili aləmi daha açıq şəkildə ortaya qoyulur. Bu üsul, həmçinin müəllifin hadilələrə müxtəlif perspektivlərdən yanaşmasına imkan verir və əsərin çoxsəsliliyini artırır.
Epistolyar əsərlərin ən tanınmış nümunələrindən biri də romanlardır. Epistolyar romanlar, hekayəni məktublar vasitəsilə danışaraq, hadisələri və personajların təcrübələrini onların öz sözləri ilə təsvir edir. Bu, oxucuda hadisələrə daha çox emosional cəlb olunma hissi yaradır. Məktublar yalnız əsərin məzmununu çatdırmaqla kifayətlənmir, həm də əsərin zamana, məkana və sosial kontekstinə aid məlumatlar verir.
Epistolyar üslub yalnız romanlarda deyil, həm də digər ədəbi janrlarda, məsələn, hekayə, şeir və ya dram əsərlərində də istifadə edilə bilər. Bir yazıçının və ya şairin məktublar məcmusu da epistolyar əsər kimi qəbul edilə bilər, çünki bu məktublar müəllifin həyatını, dünyagörüşünü, yaradıcılıq prosesini və ya müəyyən hadisələrə münasibətini əks etdirir. Belə məktublar, əslində, avtorun özünəməxsus bir bioqrafiyası və ya yaradıcılıq manifesti ola bilər.