Epigramma (yun. epigramma – yazı) termini qədim Yunanıstan mədəniyyətindən qaynaqlanır və əvvəlcə abidələrə, binalara, heykəllərə və ya hədiyyələrə yazılan qısa, yığcam və tez-tez şeir formasında olan bir yazını ifadə edirdi. Bu yazılar adətən şəxsiyyətləri, hadisələri və ya əşyaları qısa və yaddaqalan bir şəkildə təsvir edir, onlara dair məlumat verər və ya müəyyən bir fikri ifadə edərdi.
Zaman keçdikcə epiqrammanın mənası genişlənmiş və ədəbiyyatda özünəməxsus bir janr kimi möhkəmlənmişdir. Qısa, lakin dəqiq və təsirli şəkildə yazılmış, kəskin zarafat, satira və ya didaktik bir mesajı ehtiva edən qısa şeir və ya nəsr parçası kimi də başa düşülür. Epigrammanın əsas xüsusiyyətləri arasında qısalıq, dəqiqlik, bənzərsiz ifadə tərzi və zəngin məna yüklülüyü yer alır. Müəllifin fərdi üslubu və istifadə etdiyi ədəbi vasitələr əsərin təsir gücünü artırır.
Epigramma, sadə görünüşünə baxmayaraq, çox zəngin bir məna dünyasını özündə birləşdirə bilir. Bir neçə sözlə mürəkkəb bir fikri ifadə edə, dərin bir duyğunu anlada və ya hətta kəskin bir tənqidi ifadə edə bilər. Qısalığı və dəqiqliyi onun gücünün əsasını təşkil edir. Bu cür əsərlər yaddaşda uzun müddət qalır və oxucunun düşüncəsini stimullayır.
Tarix boyu bir çox görkəmli şair və yazıçı epiqramma janrında əsərlər yaratmışdır. Onların bəziləri bugünə qədər oxunur və ədəbiyyat tarixində özünəməxsus yerini tutmuşdur. Epigrammanın incəsənət kimi əsas cəhətləri onun qısalığı, lakin güclü təsiri, dəqiq ifadə tərzi və oxucunun düşüncələrini oyatmaq qabiliyyətidir. Beləliklə, epiqramma yalnız bir yazı parçası deyil, həm də ədəbiyyatın incə və güclü ifadə vasitələrindən biridir.