El sözü Azərbaycan dilində geniş məna kəsb edən bir termindir. Sadəcə "insanlar" mənasından daha çox, bir xalqın, bir tayfanın, bir qəbilənin və ya daha geniş mənada bir əhalinin ümumiyyətlə bir-birinə bağlı olduğu, ümumi tarix, mədəniyyət, adət-ənənə və ya coğrafi ərazi ilə bağlı olduğu bir topluluğu ifadə edir. "Camaat" və "xalq" sözləri ilə sinonim olsa da, "el" sözü bu terminlərdən daha çox duyğu və bağlılıq ifadə edir. Bu, sadəcə bir yerdə yaşayan insanların toplusu deyil, bir-birinə bağlı, qohumluq və ya ortaq məqsədlərlə birləşən bir bütövdür.
Atalar sözündəki "El üçün ağlayan gözsüz qalar" misalı bu mənanı gözəl şəkildə əks etdirir. El, fərdin özündən üstün, daha böyük bir bütöv olaraq təqdim edilir. Fərdin el üçün duyduğu məsuliyyət və bağlılıq vurğulanır. Şəxsi mənfəət elin rifahı qarşısında ikinci plana keçir. Beləliklə, el üçün edilən fədakarlıq, hətta göz yaşı tökülməsi belə, sonradan öz mükafatını tapır; fərd elin dəyərini və qüvvətini anlayır.
Nizami Gəncəvinin misrasında isə "Bahar fəsli el şad olur sərasər; Hərgiz məndən özgə yoxdur mükəddər" el, təbiətin canlılığı ilə əlaqələndirilir. El, təbiətin dövrü ilə birlikdə nəfəs alır, onunla birlikdə sevinir, onunla birlikdə yaşayır. Bu misra "el"in canlı, dinamik və ətraf mühitlə sıx bağlı bir varlıq olduğunu göstərir. Şairin dediyi kimi, onun üçün ən müqəddəs şey eldir və bu, onun varlığının mənasını təşkil edir.
Yekun olaraq, "el" sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünəməxsus yer tutur. Sadəcə bir məna ilə kifayətlənməyərək, mədəni, tarixi və duyğu baxımından dərin mənalar kəsb edən bir termindir. O, milli birlik, qohumluq, bağlılıq və ümumi məqsədləri əks etdirərək, millətin ruhunu, özünüifadəsini və dəyərlərini əks etdirir.