Ehsançı: (ər.) Sadəcə özəl maraqlarından kənara çıxaraq, başqalarına xeyir-dua gətirmək, onlara yaxşılıq etmək məqsədilə ehsan verən, yaxşılıq edən, sədəqə verən şəxs. Ehsançılıq, sadəcə maddi yardımdan ibarət deyil; vaxt ayırmaq, kömək əlini uzatmaq, dərdi bölüşmək, səmimi dəstək olmaq da ehsançılığın təzahürlərindəndir. Bu insani keyfiyyət, özünü həm maddi, həm də mənəvi səxavətdə göstərir. Ehsançı insan, ehtiyacı olanlara kömək etməkdən, onlara sevinc bəxş etməkdən həzz alır və bunu özünün mənəvi zənginləşməsi kimi dəyərləndirir.
Ehsançılıq, bir çox din və mədəniyyətdə yüksək qiymətləndirilən bir dəyərdir. Müxtəlif xeyriyyə təşkilatlarının və fərdlərin fəaliyyətində bu keyfiyyət əsas yer tutur. Ancaq, ehsançılığın əsl mahiyyəti özünü göstərməyə, şöhrət qazanmağa çalışmadan, sözsüz gözləmədən, təmənnasız şəkildə göstərilən xeyirxahlıqdadır. Bu mənada, həqiqi ehsançı, öz yaxşılığını bəyan etmədən, səssizcə kömək edən, ehtiyacı olanların yanındadır.
Müdir ehsançı və səxavətli qadınla həddindən artıq maraqlanırdı. Bu cümlədə müdirin qadına marağının səbəbi, onun sadəcə xarici görünüşü və ya başqa səbəblər deyil, əsasən onun ehsançı və səxavətli olmasıdır. Bu, müdirin dəyərlər sistemində insani keyfiyyətlərin əhəmiyyətini vurğulayır.