Duyğusuzluq, insanın duyğu və hisslərinə qarşı laqeydliyi, onların olmaması və ya zəif ifadə olunması ilə səciyyələnən bir haldır. Sadəcə "duyğunun olmadığı hal" deyil, daha kompleks bir psixoloji vəziyyəti əks etdirir. Bu, müxtəlif səbəblərdən, o cümlədən genetik meyllilikdən, beyin zədələnməsindən, psixoloji travmadan və ya müəyyən psixi xəstəliklərdən qaynaqlana bilər.
Duyğusuzluq, insanın ətraf mühitə və başqalarına qarşı reaksiyalarında özünü göstərir. Həyatın sevincli və kədərli anlarına qarşı laqeydlik, empatiya çatışmazlığı, sosial əlaqələrdə çətinlik çəkmə, başqalarının duyğularını anlamaqda və ya paylaşmaqda acizlik duyğusuzluğun əsas əlamətləridir. Bu, insanın həyat keyfiyyətinə ciddi təsir göstərə bilər, sosial adaptasiyasını çətinləşdirə və mənfi nəticələrə səbəb ola bilər.
Duyğusuzluğun dərəcəsi fərqli ola bilər. Bəzi hallarda, yalnız müəyyən duyğulara qarşı laqeydlik müşahidə olunur, digərlərində isə demək olar ki, bütün duyğuların olmaması müşahidə edilə bilər. Bu vəziyyətin müalicəsi, əsas səbəbdən asılı olaraq, psixoterapiya, dərman müalicəsi və ya digər müalicə üsullarını əhatə edə bilər. Vaxtında müalicənin əhəmiyyəti xüsusilə vurğulanmalıdır, çünki duyğusuzluq ciddi psixoloji problemlərə gətirib çıxara bilər.
Maraqlı bir məqam odur ki, duyğusuzluq bəzi hallarda müdafiə mexanizmi kimi fəaliyyət göstərə bilər. Yəni, insan ağır travma və ya stresdən sonra duyğularını basdırmaq üçün bu mexanizmdən istifadə edə bilər. Ancaq bu halda da, duyğuların basdırılması uzunmüddətli həll yolu deyildir və peşəkar kömək lazımdır.