Duvaqqapma (is. ədəb.) Azərbaycan xalq ədəbiyyatının ən gözəl nümunələrindən biri olan dastanların ayrılmaz tərkib hissəsidir. Sadəcə bir şeir deyil, əslində, dastanın kulminasiya nöqtəsindən sonra gələn, əsərin əsas qəhrəmanının, daha dəqiq desək, gəlinin təsviri və ona edilən nəsihətləri özündə birləşdirən poetik bir hissədir.
Duvaqqapma, adından da göründüyü kimi, gəlinin baş örtüyünün (duvağının) qaldırılması anını simvolizə edir. Bu, gəlinin yeni həyat mərhələsinə qədəm qoymasının, gizli qalmış gözəlliyinin və qəlbinin açılmasının metaforik təsviridir. Aşıq, sözlərinin sehrindən istifadə edərək, gəlinin xarici gözəlliyini və daxili keyfiyyətlərini təsvir edərək, onu yeni həyatında gözləyən çətinliklərə hazırlayır və ona hikmətlər öyrədir.
Duvaqqapmanın məzmunu müxtəlifdir. Bəzən gəlinin gözəllik və əxlaqı vəfalılıq və sədaqət, həyatın çətinlikləri ilə mübarizə aparmağı qabiliyyəti və s. kimi üstünlükləri təsvir olunur. Bəzən isə əsas diqqət ailə həyatının incəliklərinə, qayın-qayınana ilə münasibətlərin düzgün qurulmasına, evdarlıq və səbrə yönəldilir. Duvaqqapmada xalqın ənənələri, adət-ənənələri, həyat tərzi və mənəvi dəyərləri öz əksini tapır.
Şadlıq məclislərində, xüsusilə toy mərasimlərində ifa olunan duvaqqapma, həm əyləncəli, həm də tərbiyəvi xarakter daşıyır. Ustad aşıq sazının sədaları altında söylənən bu şeirlər, həm gəlinin qəlbində, həm də məclis iştirakçıları arasında dərin təəssürat yaradır. Duvaqqapma, sadəcə bir mərasim elementi deyil, həm də Azərbaycan mədəni irsinin, aşıq sənətinin canlı təzahürüdür.