Dulusluq sözü Azərbaycan dilində əl işi ilə məşğul olan dulusçunun sənətinə, işinə və peşəsinə deyilir. Sadəcə “saxsı qablar düzəltmək”dən daha geniş bir mənaya malik olan dulusluq, əslində, əsrlər boyu inkişaf etmiş, özünəməxsus texnika və bacarıq tələb edən bir sənətdir.
Dulusçuluq, torpaqdan, palçıqdan bədii və praktiki əhəmiyyətli əşyalar yaratmaq prosesini əhatə edir. Bu proses yalnız əl işini deyil, həm də yaradıcılığı, fantaziyanı, incə zövqü, dəqiqlik və səbr tələb edir. Dulusçu, sadəcə olaraq torpağı qablara çevirmir, o, torpaqla danışır, ona forma verir, ona can verir.
Dulusluğun ən maraqlı tərəfi onun tarixiliyidir. Min illərdir mövcud olan bu sənət, müxtəlif mədəniyyətlərdə inkişaf edərək özünəməxsus üslub və texnikalar qazanıb. Qədim dövrlərdən bəri dulusçuluq həm məişət əşyalarının, həm də dini ayinlərdə istifadə olunan əşyaların istehsalında mühüm rol oynayıb. Müxtəlif dövrlərdə hazırlanmış saxsı qablar, bəzək əşyaları və digər dulusçuluq məmulatları bu sənətin zənginliyinə və tarixinə şahidlik edir.
Müasir dövrdə də dulusçuluq öz əhəmiyyətini itirməyib. Əl işlərinin dəyərləndiyi bir zamanda, əl ilə hazırlanmış saxsı qablar, unikal dizaynı və ekoloji təmizliyi ilə çoxlarının marağına səbəb olur. Dulusçuluq, özünəməxsusluğunu və unikallığını qoruyaraq, sənət və incəsənət kimi qalmaqdadır. Misal olaraq, verilən "Dulusluq edib sarı palçıqdan saxsı qablar qayırmaq, bu qabları naxışlamaq, bəzəmək" ifadəsi dulusçuluğun yalnız texniki tərəfini deyil, həm də estetik və yaradıcı tərəfini əks etdirir.