Duayazan sözü köhnə Azərbaycan dilində dua yazmaqla məşğul olan şəxsi ifadə edir. Bu, sadəcə bir “dua yazan” deyil, daha çox özünün dini biliklərini və ya xüsusi qabiliyyətlərini istifadə edərək duaların yazılması, tərcüməsi və ya düzəldilməsi ilə məşğul olan bir mütəxəssisi ifadə edir. Belə bir şəxs sadəcə sözləri kağız üzərinə köçürməklə kifayətlənmirdi, həm də duaların mənasını, tələffüzünü və yazılma qaydalarını bilir, dua yazılmasının müəyyən ritual və adətlərinə əməl edirdi.
Tarixən, duayazanlar əhalinin müxtəlif təbəqələri arasında, xüsusilə də dini mərasimlərin və adətlərin önəmli olduğu cəmiyyətlərdə yüksək hörmətə malik idilər. Onlar yalnız dua yazmaqla deyil, həm də insanların dini məsələlərdə məsləhətləşmələri üçün bir mənbə kimi çıxış edirdilər. Bir çox hallarda, duayazanlar xalq arasında müalicəçi, falçı və ya sehrbaz kimi də qəbul olunurdular.
Sərvinaz xanımın misalında göstərildiyi kimi, duayazana müraciət etmək və ona müəyyən bir ödəniş etmək o dövrün sosial reallığını əks etdirir. Bu, duayazan peşəsinin maddi gəlir gətirdiyini və insanların bu xidmətə ehtiyac duyduğunu göstərir. Beşcə manatın o dövr üçün nə qədər böyük və ya kiçik bir məbləğ olduğunu dəqiq müəyyən etmək çətin olsa da, bu, duayazanın xidmətinin qiymətləndirilməsini və bu xidmətə olan tələbatı göstərir.
Ümumiyyətlə, “duayazan” sözü sadəcə bir peşə adından daha çox, keçmişin dini və sosial həyatına dair maraqlı məlumatlar verən bir termindir. O, həm də o dövrün ədəbiyyatında və mədəniyyətində iz buraxmış bir fərdin təsvirini əks etdirir.